استادایرج شمسی زاده:ایرجو

شعرهای محلی استاد ایرج شمسی زاده- محلی سرای برتر استان بوشهر و جنوب


	اين بندر عزيز من اينجا گناوه است اينجاست زادگاه من اين شهر موج خيز/كارام خفته بر لب درياى بيكران بر پاش بوسه مى زند امواج دمبدم/بر گرد او غريو كشان بحر هر زمان اينجا خليج فارس به آرايشى بديع/پر چين و پر شكنج و خروشان و موجدار گاهى خموش و نرم رود جذر و مدّ كنان/گاهى هراس آور و جوشان و بى قرار موجى به سنگ خورده شود پخش در هوا/چون دانه هاى باران در جنبش نسيم آرام قطره هاش چو لغزد به صخره، باز/ماند به اشك كودك درمانده يتيم چون نيلى آسمان به شب پرستاره اى/بر سطح نيلگونش قايق بود هزار پارو زنان و نغمه كنان هر طرف روان/پير و جوان شده پى صيد و براى كار بر ماسه هاى ساحل آن نخلها بلند/آرام خفته اند در آغوش همدگر خورشيد چون طلاى مذابى به هر غروب/در موجها فرو شده عمرش رسد به سر شب آن زمان كه ماه برآرد سر از افق/خونين و پر شكسته چو دزدى سر از كمين دريا به سرخى و زردى آتش در آورد/چون دشت پر زلادن و گلهاى آتشين در نيمه هاى شام كه مهتاب كم كمك/سر ميكشد به روزن تاريك خانه ها خفته است طفل موج به قايق به خواب ناز/رفته است در سكوت و خموشى ترانه ها اين بچه هاى بندر، اين مردهاى مرد/اين دختران با نمك شادى آفرين اين مردم نجيب و پر احساس و گرمجوش/همشهريان همدل و با جان من قرين جانم فداى هر وجب خاك پاك آن/اين شهر آرش من و اين شهر كاوه است اين زادگاه دختر احساس شعر من/اين بندر عزيز من اينجا گناوه است وبلاگ ليراوي \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در چهارشنبه نهم فروردین 1391 \|


	مراسم ششمین سالگرد منوچهر آتشی \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در شنبه بیست و هشتم آبان 1390 \|


	دوبیت از استاد دوبیت از استاد تقدیم به دوستدارانش : من هم دلم برای شما تنگ می شود اصلا ز من نپرس چرا تنگ می شود تنگ دلم نشستی و بیرون نمی روی جان خودت ، قسم بخدا تنگ می شود \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در سه شنبه دوازدهم مهر 1390 \|


	شعر محلی "حسنو " حال و روز مو و تو بادِ هوایِ حسنو رسم دنیا یِنِ یو کار خدایِ حسنو نیترُم هیچی تَی هیچ کسی کِر بکنم کارَل ِ مو مثِ گّزه سِرِتایِ حسنو گپِ گایَ بزنا تا دل مو واز آوو آه سرد ایکشی وا وت نَدرایِ حسنو یاد او سالَلِ خوبو ، همه چی بی یه قرون دیه امّید ندارم که بیایه حسنو ! نه گرونه ! تش سرخه همه چی مِن بازار ای گرونی تو بگو رسم کجایِ حسنو؟ نه ترازینِ یو علده ، نه حسابش پاکه سنگشَم راس بگم سنگ قضایِ حسنو هر کَه هر چی که دلش خواس ایکنه ، هر چی که بو پی تِنُم های! حواسَت سرِ جایِ حسنو؟ اَی نَغَل شیشه یَ آلی بگِه و قیت بده مالِ آخوندِ که زِر بالِ قوایه حسنو! صلواتی بده و هُف بکُ ری او وُ بخر نسخه یِ دکترَ نیخی ، یُ شفایِ حسنو اَ کُکا گُ همه چی سی مُنِ تو چی نیخی بخدا یُ نه کُکایِ ، نه ککای حسنو دَس بِکُ بیخ چماقت وُ وَری راس آوو مِرد اَ مِردِ همیشه سرِ پایِ حسنو نیترُم دَ چی بگم ، گفتنِ شُمکاریکو زلف خان هم ایکی تخم بوایه حسنو ایزنم و ایبُرم و ایکشُم و ایسوزُم بعدشم هرچی که خواس پسش درایِ حسنو نکنا، ریشَی حونه ی بُوت بِرِه ،ول بکنا ای خراب آویده سی تو نه سرایِ حسنو یه وُلا وُ دُ وُلا گفتمت ای رَه نَریا دَس تا که "کُتو " سَرْتَ بجایِ حسنو ایرجو گَپ بلده ، مهلی چیَم ایدونه حیفم ِسیش که بی پیل و پلایِ حسنو \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در سه شنبه پنجم مهر 1390 \|


	عکسی از استاد \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در سه شنبه پانزدهم شهریور 1390


	روزآوم و شو واوم دیندی گَلَه گایَلتون روز آوُم و شو واوُم سی کَهرَه شکاللتون دی واوُم و بو واوُم زر گز عاقلی جامِ،گایَل عُواسی¹ پامه گاپون خونه دیندامه تا سیش و دُو واوُم مثل تیلت مَهسُم دَست بده من دهسُم وَغُصّه نَه وَهرَه سُم پی غُصه یَل اُو واوُم نه سیلِ نه بارونِ،نه موج نه طیفونِ اَرس² چش گریونِ تا سیر شنُو واوُم وَکانَه زَنَل سیرُم ،دَم تازه گُلی گیرُم سی دُحتَرَل ایمیرُم تا کانَه وَ نو واوُم می چه زرِ سر داری،می کی تو سَفر داری مَهلی³ سَر خَر داری ،تا خُم سر گُو واوُم کُربون⁴ سرت واوُم، هَم بفتُم و هم پاوُم دورت خُم تیناوُم، دیندات وَلو واوُم نشمین قد و بالات،سَر مینتِ⁵ تا نُک پات باغ گُل همّی جات تا غَرق گُلُو واوُم مو «ایرجو»ِ نومُم، دَ مُی⁶ نیگیره دومُم سی چاسُم⁷ و سی شومُم،تا بعد چتو واوُم _{1-عواسی:روستای عباسی از توابع شهرستان گناوه} _{2- ارس:اشک} _{3-مَهلی: زیاد ،خیلی} _{4-کُربون: قربان} _{5- مینت:موی تو- مین:مو} 6-مُی:ماهی _{7- چاسُم:ناهارم} \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در دوشنبه دهم مرداد 1390 \|


	استاد جان تولدت مبارک استاد جان تولدت مبارک در صدد بودیم برای تولد استاد ( اول مرداد ) هدیه ی مناسب تری تهیه کنیم ، ولی متاسفانه وقت ما تنگتر از این بود که .. به امید خدا سالهای بعد و بعد و بعد \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در شنبه هشتم مرداد 1390 \|


	چارپاره ی استاد بر اساس ضرب المثلهای محلی گناوه یارون وَ دهس زندگونی گله مندم وَ ای بلایل آسمونی گله مندم راسش وَ رفیقل خُمونی گله مندم حقیقتش مو وَ فلونی گله مندم مِی ماشکی وَ خُت شکی ، نَه پَی تِنُم مو زَهلت نره بات هیچ کاری نیکنم مو غمخوار مردم بورکی تَینا مُنُم ، مو فقط هَمَی جا گَپَلُمَ ایزنم مو یادت نیایه روزگار سال قحطی ؟ سالی که واویدن همه پامال قحطی سی هیچکی نمُنده بی حال قحطی بُردن وَ تَی مو گندم پاچال قحطی خَردن نمک سیر و نمکدون اِشکنادن سُفره یْ که چاس عالمی بی وَهرِنادن یه لقمه یْ سی کُم بَچْیَل ننهادن جایوردَه* رُفتِن گلّه سر جاش چارنادن بُز گَر وَ اَو سر چشمه آخر کُم پُر آوی مِن پوسِ گُرگَل رَه وُ گیر خُور خور آوی "شیرو" که دهس ِ دَیشَ اِشکُند و کُر آوی کِلیل ترَهْقَی بی که آخر دَمپُر آوی نوکیسه اسب دولت اُفتا زِرِ رونش دَ جَی نَبی سی مثلَ مو زِر آسمونش گَرْدَی عروس پادر رکاب چِل گَز زَبونِش " خَسی خَسی تو مرخصی" بی مِن دهونش هر جا که آشه کا کچل فرّاشه دایُم تک طَیفَیَلْشََم باشِ دایم سی شاهدش هی دیمِش هم دینداشِ دایم تِروک دَی بَو مُرده بو بالاشِ دایم داغِل همِی چی یاوِه مَی قاشق نشِشته هم داغِلِ آسیدَه ِ یِ هم مِن گِلِشتَه* هم مِن لِلَک غَلْط ایزنه هم آش رشته کارش وَ شیطون بِتّره ، نومش فرشته! سَیلِ خر پیرو کُن و اُوسارِ رنگین گَردَی جوون فیس ایکنه ، سیرَش بخندین کَه جُو ش زیاد آویده ، حیف قاپ پَرپین صاب پا کلُفتش ایکشه سر خر سنگین رَه خَهکلونه تِر سواری هیچ نیسی غیرَ سه چارتا لَک و لیوه ی گیچ نیسی مُرغل کُرِک واویدنه ، بیچ بیچ نیسی دل درد کُشتم یه دوای دلپیچ نیسی خَر خَهسَه وُ صحاب نَخُشنودِه خُمونی ایگِن که آرد ایبیزی پاتْ ایجُنبه ، دونی؟ دنیا چپی چَواسَه واوی اَی فلونی سی میرَی دَی مون هاسَی ایگیم "عاموجونی" مِن دشتسون خو ما دِیَه کاری نداریم بِیم وَ دهدارون تعزیه دِر آریم بَلکی که زیتر رَفتَوَ زِر گِل درآریم تلافی دنیایه و جونش در بیاریم دِز نابلد بیدیم ما وَ زَیمَ کَهدون درمُنده اوویدیم نه اُو بی وُ نه دون گفتیم بِریم سی پنگ خرمَی تا برازگون گَردَی جهازِ بی شِرَی اُفتَیم َ طیفون هر چی بلا سی عبدلای تا قیومت نها مصیبت بی سیش دیندا قیومت جاش نی نَه ای دنیا ، نه او دنیا قیومت باید بگیم سیش واقیومت وا قیومت دیندَی مُو ایگن غورَه بی وُ چه وُ چه بی اینَی که دایم دُورِ پُشتیکشون گره بی گشتم هِمَی جا ریشه شون زِر لیر و زِه بی پاتیل سی پاتیلَک ایگه ریت سه بی هر چی عوض داره گِلَه ی نداره جونُم گَردَی که سیم ایخوندی آخر سیت ایخونم اَه سی تلافی بو هَنی زنده ایمونم روزی ایایه که مُنَم خَرْمَ بِرونم جایورد: جایی که عشایر بار می اندازد جهت اتراق آسیده و گلشته : نام دو غذای محلی \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در یکشنبه نوزدهم تیر 1390 \|


	یاد باد آنکه چو پروانه پریدیم به هم یاد باد آنکه چو پروانه پریدیم به هم شادی وصل و غم هجر کشیدیم به هم تو دوان از کف صیاد و رمان من ز اجل مرگ ارژان دو فراری که رمیدیم به هم تو شدی همبر آدم که شکفتی به هوا من شدم همسر حوا و خزیدیم به هم سالها بود که از جفت گریزان بودم شوربختانه من و عشق رسیدیم به هم \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در شنبه بیست و یکم خرداد 1390 \|


	در سوگ شاعر کلاغا سوگی از استاد برای دوست سفر کرده اش بال درآورد ، در پهنه ی افق گم شد ، نیمه ی بزرگ قلب شکسته ام ، حاج علی مرادی ، استاد ، مراد و مرشدم ؛ دوستم دریغا تازه واوی درد وداغل خزون زه مِن همه ی گلزار باغل مرادی (حاج علی ) بار سفر بهس عقابی رفت ، دلسوز کلاغل پرواز شاعرانه ی شاعر بزرگ محلی سرای استان را به جامعه ی ادبی استان تسلیت عرض میکنیم . \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در سه شنبه هفدهم خرداد 1390 \|


	دو دوبیتی شفق همار وه مغرب درومه و افتو زرده گل عمرش سرومه میون حجاه ای وه خرمن مه اسارَی سی دلم اغواگر اومه غزال خش صدا کهره شکالم شو و رو ، مه و سالی من خیالم نگو تیم حق یه دیداری نداری بیو سی یه وُلَی ، خش َ حلالم \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در دوشنبه شانزدهم خرداد 1390 \|


	حماسه ی خلیج فارس حماسه ی خلیج فارس (شعر استاد شمسی زاده ) تقدیم به روان بلند استاد، دوست و برادر فقیدم: منوچهر آتشی جانم فدای آب و هوای خلیج فارس خونم نثار لطف و صفای خلیج فارس نور جهان مشرق و مغرب به گیتی است زان شعله رها به فضای خلیج فارس در آتشی که خفته نهان در میان آب روشن بود زمین ز ضیای خلیج فارس این شاهراه جاده ابریشم است خود تاریخ عالم است گوای خلیج فارس محصول عطر و کندرِ هند است یا حجاز؟ بار جهاز سوی کجای؟ خلیج فارس بر گردن زنان شهان جهان ز مر- وارید شاهدی ز غنای خلیج فارس می رفت سوی خاور نزدیک و دور هم لؤلؤ ز آب چهره نمای خلیج فارس... وز بهر چند قطره طلای سیاه آن شاهان عالمند گدای خلیج فارس صدگونه گونه ماهی و خرچنگ و میگواند فی الجمله جزء مائده های خلیج فارس حرّا درخت معجره ، جنگل در آب شور این خود شگفت بین زگیای خلیج فارس بر ساحل بنادر عالم ز شرق و غرب رقصند جاشوان به نوای خلیج فارس عاج و طلا و نقره، عقیق و زمردند هر سنگریزه ای ست عطای خلیج فارس سرمایه هاست خفته در این آب نقره فام از گنج های بیش بهای خلیج فارس * صفرا به سربرآیدم از خاطرات دور و انده خورم ز خوف در جای خلیج فارس گر ننگ نقشه ای بکشیدند زین دیار آن دشمنان هرزه درای خلیج فارس ما را مسلم است که نامش فنا شود آن کس که خواست محو و فنای خلیج فارس خواند مرا به رفتن پیکار دشمنان هر دم به گوش هوش ندای خلیج فارس گوید مرا رسید کنون وقت رستخیز خواهی اگر تو نیز بقای خلیج فارس * صد ماجرا دفیله رَوَد پیش چشم من چون نیک بنگرم به قفای خلیج فارس سومر، اکِد، سلوکیه، کلدانیان چه شد؟ بابل، که بود جزء بنای خلیج فارس کمبوجیه ست و لشکر او بهر فتح مصر؟ از جمع ناوگان قوای خلیج فارس یا ناوِداریوش نخستین به سوی هند افتاده ره به صبح و مسای خلیج فارس؟ منشور کورش است که در ارض رافدین گردید عیان چو شیر بهای خلیج فارس یا حکم داریوش کبیر است در سوئز؟ تأسیس تنگه زیر لوای خلیج فارس وز اردشیر اوّل و نرسی خبر دهد «زند آفریک» تخت کیای خلیج فارس ز آن پس قوای خسرو اوّل حبش شکست عُمّان، یمن، به زیر ولای خلیج فارس زان دم که هرمزان علم فتح برفراشت بر اوج تنگه نام رسای خلیج فارس تنب بزرگ و کوچک، ابوموسی آنِ ماست تک تک جزیره های ورای خلیج فارس جمعی ز عاشقان وطن گفته اند نیز این قول قرن را به صدای خلیج فارس :بحرین، یگانه لوء لوء تاجِ شهنشهان ما راست عاقبت به خدای خلیج فارس * بوطاهر گناوه ای و بوسعید بود آن قرمطی که داد صلای خلیج فارس پشت خلیفه لرزه گرفت از نهیب شان ز آن قدرتی که بود جزای خلیج فارس دیروز نیز میرمهنای بندری افکند خارجی به قفای خلیج فارس دلواری آن رئیس علی شیر تنگسیر انداخت انگلیس به پای خلیج فارس * تا دل زند به دریا، تا جان فداکند هر آشنا برای شنای خلیج فارس سبزست، سبز، سبزترین سبز، سبز، سبز هر موج آب های رهای خلیج فارس * ای زاده ی خلیج منوچهر آتشی کِت نام باد فخر سرای خلیج فارس من این قصیده گفتم و تقدیم کردمت با یادگار رنج و عنای خلیج فارس * «زند. آفریک. شاه» ZAND.AFRIG.SHAH ، بندری باستانی در آفریقا آبان ماه کنگره ی 1388 منبع :لیراوی \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در پنجشنبه دوازدهم خرداد 1390 \|


	دودوبیتی دیگر و اینجو تا قیومت ناله نالِ خم ایدونم که کار پل شلالِ همه ی دنیایَ بو گُل مهس کرده که زلفش تو دسِ باد شمالِ دلُم مَی پرپروکی پرپر آوی وه تحلی روزگار مو سر آوی تو نیخواسی بدونی مال چه بیدِه تشی بی تَیت دلم ، خهکشتر آوی \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1390 \|

ودوبیتی از استاد در سایت آنات

دودوبیتی از استاد در سایت آنات

یه سیلی من تیه م کِه ، دلم اُوکِه

مث موری تو جونم ره وُ رو که

دلَ ورداشتم تا بگروزم

وزنجیل مینَلش پامَ پغوکِه

سرَ شونه کشی ،مینلش پل کِه

گُجیککشَ ری کنج بُرم خل که

کمی شی چیشکی تو چیشلم ره

مث نارِ رسیده ی دلم اُو که

|+| نوشته شده توسط دوستداران استاد در یکشنبه هجدهم اردیبهشت 1390 |


	صدای زنجیر می آید سلام بهاری به دوستان بهاری عذر ما را به خاطر تا خیرمان با این عیدانه ی استاد پذیرا باشید : بهار باور من بود و یار یاور من ولی نشسته خزان این زمان برابر من دلم گرفته به اندازه ی هزار افق غبار جنگل ساکت نشسته بر سر من پرنده ای نزند پر در این کبود غریب ستاره ای نکشد سر به دشت خاطر من و یک سپید از استاد : "پیک " صدای زنجیر می آید می بندند یا می گشایند ؟ های...ساقهای ستبر رفته به خواب زمستانی صدای زنجیر می آید این که شولای برف برتن در هیئتی به هیبت عزرائیل از فرود قلعه با کوتوال سخن می گوید طومار نامهای کیان را با خود دارد ؟ باران و برف و صاعقه می بارند تندیس کاجها با جامهای پر گُرگان کدام گوشه کمین کرده اند؟ انگار صدای زنجیر می آید می بندند یا می گشایند؟ ققنوس -ویژه ایرج شمسی زاده - شماره ۱۷۱ \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در سه شنبه بیست و سوم فروردین 1390 \|


	زن ذلیل ای مردُمل، ورسين كه دنيا زن ذليله از شی زمين تا ور ثريا زن ذليله « آدم » يكی بی اولش تو دار دنيا او آدمم وه دسّ « حـــــوا » زن ذليله فرعون و اوقهَ باكَلی و ادعايل آخر و كار كلئوپاترا زن ذليله باور مكن اَی قدرتی بُو ،می سكندر يا شوكتی بُو مثل دارا ، زن ذليله هر كی همه جا می كنه بلبل زبونی شی چيش زنش گپ سيش نمييا ، زن ذليله تا بُنگ ليكی ، للوه ای تو كيچه اُومهَ رنگی كه ويمو زرد در جا زن ذليله شو ساعت ده تا تليفون می گوه جِنگ هر كی كه راس ويمو سر پا ، زن ذليله مردی كه بچيَل شهَ مياره شو نشينی دی بچه يل ، می خوسه تو جا زن ذليله مردی كه ديدی گردنش خيلی درازه غچ می خره هفتا و هشتا ، زن ذليله دی و بچه ، خاگ و عسل ور هم می خوارن خوش می زنه اُو جَی مربا ، زن ذليله وقتی كه مردی سر نها تو سر زنِ خُش امّا زنَک گفتا نميشا ، زن ذليله مردی كه ديدی سی زنش دَرفی می شوره يا می كنه جاروف ، حكما زن ذليله هر كی می گو ، به ! زنم حق داره قد خوش تا می زنه اين حرف بی جا ، زن ذليله مردی كه می گو ای فضولی كه زن مُو می كووُمش شلاق صد تا ، زن ذليله زن بی فضولی روزی صد شلاق می خوا ای كِ فضولی ، حتماً آغا زن ذليله بعضی كسم ويمو كه مادر زن ذليله او هر دو ری چوله نه تينا زن ذليله هر كی كه در حال فرار شهرَ شهرِه دی بچيَل ، دينداشه هر جا زن ذليله هر كی كه بد میهمونه ، در خونه نداره تـــو كّل دشتستون ، يقينا زن ذليله مردی كه سی دوسش ، نَوُرده باب دلشهَ سيش چيده هی صغرا و كبرا زن ذليله مردی كه بچّش تو بغلشه تو خيابون امّا زنش هی ميره تينا ، زن ذليله زن می معمّایِ ، جوابی سيش بجورين هر كی نكه حل اي معما زن ذليله ای ايرجو آدم بی ، اصلاً زن نمی سهَ الانه يم خوش بعد چار تا زن ذليله ************************** مردُمل : آدم ها ورسين : بلند شويد شی : زير ، پايين ور : جنب ، پهلو دسّ : دست ايقه : اينقدر باكلی : غرور ادعايل : جمع ادعا ای : اگر بو : باشد می : مانند شی چيش : زير چشم ، زير نظر سيش نميا : برايش نمی آيد بُنگ ليك : صدای جيغ لِلوه ای : شلوغی ويمو : می شود جِنگ : منظور صدای زنگ تلفن است راس ويمو : بلند می شود دِی بچه يل : مادر بچه ها می خوسه : می خوابد غچ می خره : پشت گردنی می خورد خاگ : تخم مرغ می خوارن : می خورند خوش : خودش وش دياره : ازش پيداست نميشا : نمی شود ، امكان ندارد سی : برای درفی می شوره : ظرفی می شويد جاروف : جارو می گو : می گويد به : علامت تعجب و تاكيد قد : اندازه می كووُمش : او را می زنم/میکوبم ای كِ : اگر كرد هر دو ری چوله : در هر حالت خراب است تينا : تنها دينداشه : دنبال او می رود نورده : مهيا نكرده بچّش : فرزند او بجورين : جستجو كنيد نكه : نكرد نمی سهَ : نمی گرفت الانه يم : حالا هم چار : چهار** \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در یکشنبه بیست و چهارم بهمن 1389 \|


	1=1×1 یک شب بیا کنار دلم گفتگو کنیم قلب مرا و چشم تورا روبرو کنیم یک شب بیا بدون ریا در جوار هم یک سیب را به خاطره ای دور بو کنیم یک شب بیا دهان به دهان در سکوت محض آواز را بدون صدا آرزو کنیم یک شب هزار شب نشود ،دم غنیمت است یلداست ، آفتابِ دگر جستجو کنیم گر آمدی ، زلطف به همراه خود بیار یک نام را که هر دو بدان نام خو کنیم بگذار تا خدای دوتامان یکی شود آنگاه هردو بهر یکی سر فروکنیم \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در چهارشنبه بیستم بهمن 1389 \|


	مصاحبه ی هفته نامه ی مدارا با ایرج شمسی زاده مصاحبه ی هفته نامه ی مدارا با ایرج شمسی زاده وحید انصاری : نام "ایرجو" برای خیلی ها آشنا به نظر می رسد. نامی که تخلص شعری ایرج شمسی زاده ، شاعر نام آشنای استان بوشهر ، در اشعار بومی اوست. شاعری که محبوبیت او در بین دانشجویان دانشگاه خلیج فارس را ، از متفاوت بودن تشویق های حضار بعد از شنیدن اشعارش در سالن اجتماعات دانشگاه می توان حدس زد. از همان ابتدای دوره ی دانشجویی ، علاقه من و بسیاری از دوستان دیگر غیر بوشهری به اشعار بومی استان بوشهر و شاعرانی که ایرج هم یکی از آنها بود، باعث شد که برای درک بهتر مضامین اشعار هم که شده ، بسیاری از لغات و مضامین بکار رفته دراشعار محلی وگویش های بومی را از دوستان فرا بگیریم . هر چند استقبال زیاد مردم خطه جنوب از اشعار بومی ایرج شمسی زاده باعث شده که خیلی ها او را به عنوان شاعری بومی بشناسند ، اما او گذشته از سرودن شعر محلی در انواع شعر کلاسیک و در اوزان نیمایی نیز شعرمی سراید. ایرج متولد اول مرداد 1321در گناوه و دارای مدرک کارشناسی زبان و ادبیات فارسی است که در سال 57از دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران اخذ نموده است. پس از آن ، او مدتی را به عنوان دبیر در آموزش و پرورش مشغول به کار بود اما سالهای دبیری او زیاد طول نکشید و در سال 1361از شغل دبیری کنار گذاشته شد. متن زیر حاصل گفتگویی است که چندی پیش با ایرج شمسی زاده داشتم . امیدوارم مورد رضایت علاقمندان قرار بگیرد. مدارا : شما از چه زمانی به سرودن شعر روی آوردید و با چه شاعرانی هم دوره بوده اید و یا نشست و برخاست داشته اید ؟ کودکی. یعنی از زمانی که احساس می کردم ذهنی آهنگین دارم و کلمات را به نوعی آهنگین ادا می کنم . اما در محیط آن روز گناوه و به خصوص در تنها دبستان و دبیرستان آن، هیچکس علاقمند به شعر نبود و حتا مورد تمسخر بعضی دوستان همکلاسی قرار می گرفتم . هم دوره و هم نشیین اهل شعرآنجا نداشتم ، اما ازاولین ملاقاتها با استاد آتشی ، باب رفاقت بین بنده و ایشان و بعدا علی باباچاهی باز شد و هر از گاهی زمینه نشست و برخاست دست می داد. مدارا: شما شعر بومی و محلی را چگونه تعریف می کنید ؟ این نوع شعر دارای چه نوع خصوصیاتی است ؟ از آن نظر که شعر زبان و بیان احساس آدمی است ، بین شعر بومی و غیر بومی فرقی نیست . ویژگی شعر بومی ، زبان بومی است که با زبان ملی و رسمی متفاوت است و محدوده کمتری را در بر می گیرد . گو اینکه با پیشرفت ها و با نزدیکی فرهنگها امروز حتا در یک مملکت ، زبان ها و لهجه ها فراگیرتر می شود . مدارا : هر چند شما شعر کلاسیک [ رسمی] هم می سرایید اما شاید خیلی ها بیشتر شما را بومی سرا می دانند. با توجه به اینکه درک زبان بومی ممکن است برای خیلی از غیر بومیان به درستی مقدور نباشد و یا حتا بعضی ازاهالی استان نیز می بایست معانی واژگان و مفاهیم آن را از پدران و یا قدیمی ترها سوال کنند ، لذا بنظر می رسد که مخاطب شعر بومی محدودتر می گردد . با این وجود شما چرا به شعر بومی روی آوردید؟ من از سالهای سی شعر گفته ام ، اما شعر بومی را بعد از سال پنجاه و سه سرودم . این اقبال و استقبال مردم است که به شعر محلی من نشان داده اند. بر خلاف گمان شما ، شعر محلی و بومی نه تنها محدود تر نمی شود بلکه فراگیر تر می شود. چگونه ممکن است که یک میلیارد مردم هند به چند زبان آشنایی دارند و گفتگو می کند و ما حتا نتوانیم با لهجه هایی که با لهجه و حتا زبان خودمان قرابت دارند آشنایی پیدا کنیم؟ من اگر به خواسته ی مردم هم ،شعر به زبان محلی را ترجیح می دهم ، (که مطلقا چنین نیست و در قبال هر سه یا چهار سروده ی غیربومی ، ممکن است یک شعر محلی داشته باشم ) به آن علت است که دیگر تفاوت چندانی برای گفتگو با مستمعین خود ، بین بومی و غیر بومی قائل نیستم و شعر را هرگز استانی نمی بینم . مدارا:شما برای شعر از چه موضوعات و مسائل و منابعی الهام می گیرید و یا به عبارت دیگر، چه چیز شما را به شعر گفتن ترغیب می کند؟ منبع ومأخذ و موضوع شعر من ،مسائل اجتماعی و مردم است .آنچه مرا به سرایش وا می دارد ندای درون است که از دل من برمی آید .تا چقدر بتوانم احساس خود را به شنونده منتقل کنم . مدارا: آیا دغدغه و مقصود شما از سرودن شعر کلاسیک با معیارهایی که در سرودن شعر بومی دارید، یکسان است یا برای سرودن شعر بومی معیارهای دیگری را دنبال می کنید ؟ من برای بیان مقصود بین شعر کلاسیک و نو و مدرن و بومی و غیر بومی هیچ تفاوتی قائل نیستم زبان اگر مناسب بیان باشد ، شکل و فرم را در اختیار می گیرد. اگر این انتخاب سنجیده باشد ، بهتر و بیشتر بر دل خواننده می نشیند. مدارا: در شعر بومی ومحلی امروز ، چه تغییراتی به لحاظ موضوعی و مفاهیمی که دنبال می شود نسبت به سالهای قبل ایجاد شده است؟ امروزه دامنه شعر بومی با وجود جوانان سراینده ، که برخی بسیار آگاهانه عمل می کنند ، گسترده تر شده و موضوعات و مفاهیم نیز به دلیل افزایش مسائل اجتماعی و همه گیر شدن فرهنگی آن ، نسبت به گذشته دامنه دارتر گردیده است. مدارا: بسیاری براین عقیده اند که ما در عصری زندگی می کنیم که شعروشاعری افول کرده است و به قول دیگر ،شعرمرده است. آیا به نظر شما هنوز هم شعر مخاطب و تاثیر لازم را دارد ودر اصلاح فرهنگ جامعه تاثیر گذار است یا خیر ؟ شعر ، هنر نخست مردم ایران است. من موافق نیستم که این هنر افول کرده است ، زیرا گستردگی هنرهای دیگر در جامعه ی ایران به هیچ عنوان دلیل ارزش تر شدن شعر نیست و شاهدیم که تمام مسائل مردم در اجتماعات مختلف ، با یک بیت شعر یا یک مصراع آن بیان می شود. مدارا: خیلی ها ایرج شمسی زاده را به عنوان یک شاعر سیاسی –اجتماعی می شناسند . به نظر شما یک شاعر تا چه اندازه باید شعرهایش متاثر ازاوضاع سیاسی زمانه باشد؟ و آیا شما صرفا نگاه هنری به شعر دارید یا فکر می کنید شاعر باید در خدمت اجتماع باشد ؟ حد مطلوب آن را به چه میزان می دانید ؟ این مایه افتخارمن است که مرا به عنوان شاعری سیاسی – اجتماعی بشناسند ، زیرا شاعری که فقط به فکر مسائل شخصی یا هنری باشد ، شاعر مردم نیست ( نمی گویم شاعر نیست) اما شعر صرفاً سیاسی و اجتماعی و تندروانه و تند گویانه ی صرف هم هم به شعار تبدیل می شود.باید از حافظ آموخت که مسائل اجتماعی زمانه را با بیان هنری ، جاودانه و جهانگیر کرد . مدارا : ما اغلب، اشعار شما را از طریق موبایل و کلیپ های اینترنتی می بینیم و می شنویم. چرا تا کنون کتاب یا مجموعه ای از اشعارتان به چاپ نرسیده است ؟ آیا مشکلات و موانعی بر سر راه شما بوده است ؟ اگر اشعار من از طریق گوشی های موبایل یا اینترنت به سمع شما رسیده ،من مطلقا نقشی در اشاعه ی شعرم به این صورت نداشته ام . این لطف مردم به بنده ی ناچیزاست . در پاسخ به اینکه مشکلات یا موانعی بر سر راه چاپ شعر من بوده یا نه ،اگر یکی از سروده های حقیرزیر سوال رفته باشد (که رفته است) اگرآن را در کتابم چاپ نکنم مثل این است که ازاندام کامل شعرم ، دست راست یا چپش را بریده ، عکسش را بگیرم و به مردم نشان بدهم .و اگر حتا یک بیت از غزلی را فرضا چاپ نکنم ، مثل این است که از دستی انگشتی را قطع کرده باشم . چنانچه من با هزار زحمت تمام سروده هایم را به چاپ برسانم و پس از چاپ ، جمع یا خمیر شود ، چه حاصلی دارد؟ اگر شعر ، لایق ارائه به مردم باشد ؛ خودش دست و پا در می آورد ، راه می رود ، می رود خانه ی میزبانی که در را برایش باز گذاشته باشد. میهمان ناخوانده نیست که از دل بیرونش کنند. مدارا: بها دادن مسئولین فرهنگی –اجتماعی استان را به شاعران و همچنین به شعر ایرج شمسی زاده را چگونه می بینید ؟ در مورد بها دادن مسئولین فرهنگی –اجتماعی به شعر استان ، در مورد دیگران حق نظر دادن به خود نمی دهم ، اما در مورد ایرج شمسی زاده ، نه تنها بهایی نداده اند ، که چند سال پیش آنقدر تند رفتند که به خود گفتم : باکم از ترکان تیرانداز نیست طعنه ی تیرآورانم می کشد! مدارا: اشعار شما بیشتر به جای مدح کردن ، نقادانه و نیش دار است و می دانیم که انتقاد کردن معمولا هزینه ای را به همراه دارد. آیا شما تا به حال به دلیل شعر سرودن و فعالیت های اجتماعی هزینه ای داده اید ؟ یا احیانا با مشکلی مواجه شده اید ؟ به قول مش قاسم در دائی جان ناپلئون : "دروغ چرا ؟!...تا قبر ، آه آه آه آه! " اگر چنین باشد که پرسیده اید و اگر به دلیل شعر باشد ، کهکسی به من نگفت ، مشتی جریمه مادی و سرزدن به باز داشتگاه و زندان و چهل و پنج ضربه شلاق باقابل با مجوز و ضربات شلاق بی شمارِ بعد از نیمه شب- بی مجوز - کمترین بها است . به قول شاعر ناشناس بومی سرایِ خودمان هر که هست : چوخواهی عزم کوی یار کردن بُوَد واجب که چندین کار کردن یکی زان جمله جان بر کف نهادن دوم سر در رهش ایثار کردن مدارا : علت کناره گیری شما از شغل دبیری در سال 1361 چه بوده است ؟ آیا دلیلش عدم علاقه بوده یا موضوعی دیگر ؟ من کناره گیری نکردم .ناپاک بودم ( به قولی ) ، پاکسازی شدم . مدارا : شما آینده شعر و شاعری در استان بوشهر را چگونه می بینید ؟ به آینده روشن شعر و شاعری شکی ندارم . در استان بوشهر بیش از همه جا ، امیدوار مطلق منم . مدارا : با اشعار کدام یک از شعرای کلاسیک گذشته ی این مرز و بوم و همچنین از شعرای معاصر احساس قرابت بیشتری دارید و چرا ؟ با اشعار گذشتگان باید از شاهنامه ی فردوسی ، سعدی ، مولوی ، حافظ، نظامی و بقیه بزرگان و همچنان از پریروز و دیروز ،نام برده یا نبرده ، هر چه می خوانم سیری ندارم و از امروز هم از شاملوو آتشی . چون هم شعرند ، هم هنر و هم مسائل انسانی . مدارا :در پایان با توجه به سروده ی خود شما که می گویید : " ای خدا شو ای سِهی سی ما سحر ویمو ، نویمو /آسمون واکرُختو صافتر ویمو نویمو ؟" حالا آیا بنظر خود شما آسمون واکرختتو صافتر ویمو یا نویمو ؟! در آخرین سروده ی خود و در بیت آخر آن ، که در نشریه پیغام شماره 544دوشنبه 19بهمن 88، صفحه ی 5 چاپ شده ، گفته ام : امیدوار باش که نام امید هم /بهر من و تو مایه ی امید می شود . هفته نامه مدارا ، ویژه نامه پنجاه شماره انتشار ، سه شنبه ۱۱آبان ۱۳۸۹، سال پنجم ،شماره ۵۰+۱، \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در شنبه هجدهم دی 1389 \|


	شعر بلوک ۱-هفته نامه سیاسی ، فرهنگی اجتماعی مدارا که از طرف دانشگاه خلیج فارس بوشهر منتشر می شود، در شماره ۵۱ به مصاحبه ای با استاد شمسی زاده پرداخته است که سعی می کنیم تا پست بعدی آماده شود. ۲- انجمن ادبی گناوه در پست جدید خود به معرفی استاد پرداخته ، همچنین به درج شعر بلوک و شعر بهار استاد نیز پرداخته است . با اجازه ی دوستان انجمن ادبی شعر بلوک استاد را از آنها وام می گیریم . لابد عوض مغز سرش پاره بلوکه هر کی مث مُو ایسو طرفدارِ بلوکه دل مث سِمِنت* آویده ، جون عینِ بتونه مِن پاک سرو پرتاکِ مُو آثار بلوکه دَم آل مُتِر آل و گُلَه بَهسن بسکی مَی یاوه بگی یاکُنی همکار بلوکه ؟! قیل گونیَ کَی یاوه بگی دهسَِ گرونی گُل منگلیه یاکُ سی زِر کار بلوکه ایگن که سر ِ پُل "سویره " برَه جَلدی پی روخونه کارگای که بسیار بلوکه بسکی مِنِ فگرُم ، خُمَ خُم یولا ایپهرُم ایگُم نه کسی بو که خَوَردارِ بلوکه آغَی مشدی زادیه وُ اهل "هلیله" پی کامپرسینش که چکار بلوکه اومَه وَه برازگون بدوین سیش کنین قیلون افغانیَلَم باشه که سربار بلوکه اُسّام که تِرکِ هَلَلو اهل میانه ی تَحل* ایکنه مِن ریشَ که خیندارِ بلوکه شهرداریَ گفتم بدینُم چن تا سِمِنتی گفتن که سمنتَل همه سی کار بلوکه آغای مهندس که وَ "دَرْوَی" قدم آورد پاش ری سر ما بو که طرفدار بلوکه زَنگَل بدوین چاس کنین ، شومَ بسازین خَشتر بپزین هر کی که غمخوار بلوکه دین و دل و دوسی همه واویده بلوکی حیرون و شمالم همه سرکار بلوکه "لیراوی " بلوکه ، "حیاتداوید " بلوکه "زَیره " یه بلوکه دَیِه * ، "شمکاره" بلوکه ناتَر* مُنَ گفتن که هوادار "فلان"ی ایسو همه ایگن که طرفدار بلوکه القصه که سی "ایرجو" قحط آویده همه ی چی الحق سر خالی ش سزاوار بلوکه سمنت: سیمان چکار : سرشار ، پر هَللو: کسی که حرف حالیش نمی شود تحل : تلخ دَیِه : دیگر است (زیره یک بلوک دیگر است ...) ناتر : جلوتر ، قبل از اینها *ایسو: فعلا \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در شنبه بیست و هفتم آذر 1389 \|


	انعکاس خبر راه اندازی تارنگار جناب شمسی زاده در هفته نامه بیرمی ایرجو در فضای مجازی www. irejoo.blogfa.com به گزارش سرویس ادییات بیرمی- پرنیان: ایرج شمسی زاده معروف به ایرجو، شاعر نام آشنای گناوه یی است که نام و شعر او برای بسیاری از اهل ذوق و ادب نامی بس آشناست و با بسیاری از شعرهای او مانوس و هم نوا هستند. به تازه گی تنی چند از دوستداران شعر این شاعر محلی سرای جنوبی، تارنگاری را برای معرفی و بسط بیشتر اشعار و تفکرات ادبی او در دنیای مجازی ایجاد کرده اند. این تارنگار به نشانی www. irejoo.blogfa.com در دسترس علاقمندان به شعر محلی است. در این تارنگار شما می توانید با زندگی او آشنا شوید، چندین گفت و گو نیز که طی چند سال اخیر از سوی نشریات بوشهر و تارنما های اینترنتی با شمسی زاده انجام شده است را هم می توانید بخوانید. هم چنین نسخه ی کامل اشعار محلی او هم چون " نوروز اييای اُمرُو ، صوا آخر زمسونه بيو"، " خروس"، " مردم"، " بهار"، " و ... هم در این پایگاه مجازی قابل روئیت است. وبلاگ توسط "گناوه ای ها" مدیریت و نگارش می شود و به طور مرتب به روز رسانی می شود. مدیریت وبلاگ در معرفی ایرج شمسی زاده آورده است: ((ایرج شمسی زاده در 1/5/1321 در گناوه متولد شده و هنوز افتخار اقامت وی برای زادگاهش مانده است . وی در سال 56 از دانشگاه تهران در رشته ادبیات فارغ التحصیل شده و سالها ادبیات تدریس می کرده . استاد از دوره ی نوجوانی از دوستان نزدیک منوچهر آتشی بوده است . آتشی شعری (وشاید هم شعرهایی )به وی تقدیم کرده است... سالهاست که عنوان طلایه داری شعر محلی جنوب را برای خود نگه داشته و بی شک این عنوان تا همیشه برای وی نگه داشته خواهد شد. البته استاد شعرهای فارسی متعددی هم سروده و می سراید که سعی می کنیم از آنها هم استفاده کنیم.)) مدیریت وبلاگ در معرفی وبلاگ شاعر خاطر نشان می کند: " این وبلاگ توسط دوستداران شعر محلی گناوه و به پاس شاعر بزرگ شعر محلی استاد ایرج شمسی زاده افتتاح شده است . امیدواریم که در این وبلاگ بتوانیم گوشه ای از عظمت شاعرانگی وی را انعکاس دهیم ، در واقع این وبلاگ دفتری است برای ارایه اشعار شمسی زاده... " منبع :هفته نامه بیرمی \|+\| نوشته شده توسط دوستداران استاد در پنجشنبه بیست و هفتم آبان 1389 \|